Sickkkk

Het seizoen is weer losgebarsten; feestjes, bruiden, workshops, you name it. Vorig weekend was dol; een bruiloft, twee verjaardagen, The vintage market live en een pool party van Aqua Exotica. En uiteraard heb ik me ontzettend uitgesloofd op Koningsnacht, samen met Alice die een wildvreemde opsloot op de wc. 😂

Dus het was niet raar dat ik me tamelijk slecht voelde zondagavond, totdat ik het ineens ijskoud kreeg. In bed, onder mijn dekbed en fleecedeken terwijl de verwarming aanstond. Dus jaaaaa koorts! Ben drie dagen amper uit bed geweest en heb alleen maar Bridezilla (vreselijk!), Kitchen Boss (leuk maar ik kreeg er zo’n honger van) en Helix gekeken (scifi over gekke wetenschappers op de Noordpool) gekeken, wat mijn koortsdromen steeds gekker maakte…

Donderdag moest ik dan wel weer op want de opening van de pop up store van Blonde was die avond!

Blonde pop up
Je kunt in mei en juni van donderdag t/m zaterdag terecht. Van 10-17 uur in de Statiestraat 53, Berchem. Het leukste zijn de haargordijnen, de parkietjes Eriq & Sven en de haarslingers, al zijn onze workshops ook de moeite ^__^ Alleen voor knippen moet je een afspraak maken – aangezien Els degene is die knipt.


Zaterdagavond stond ik op de Foorfeesten in Sint-Niklaas. Er was kermis en een Radio Modern buiten, inclusief optreden van Benvis & his rockets. We droegen capes voor de gelegenheid, altijd goed voor je superhelden-gevoel!

De terugweg

Onderweg sliepen we nog in een leuk rendez-vous hotel in Klebertown aka Straatsburg vanwaar we om 8 uur ‘s ochtends weer vertrokken maar ik ging nog even gauw douchen. De douchecabine was zalmroze, heel chique. Voor in een bordeel. Er was een miniplankje waarop ik mijn shampoo en cremespoeling knalde en toen was er geen plek meer. Ik wilde ook even vlug mijn tandenpoetsen en stak de tandborstel uit plaatsgebrek alvast in mijn mond. Was heerlijk, tandpasta tegen mijn gehemelte en alles.

Kraan aan, keiharde straal vóór me uit, terwijl ik probeerde om vooral het douchegordijn niet aan te raken – want, vies. Ik dacht nog stel je niet aan en stak mijn kop onder de straal, die gloeiend heet bleek. Gelijk inshampoo-en en ondertussen aan de knoppen draaien terwijl mijn hele achterkant aan het douchegordijn vastplakte. Toen werd het water in 0,4 seconde ijskoud werd en heb ik mezelf gewaterboard door heel diep door mijn neus in te ademen terwijl mijn hoofd onder de straal bleef. Superkuttie!

Na deze bijna-doodervaring scheurden we weer als Plankgas & Plastron over de Duitse Autobahn richting Utreg me stadsie. 

We gingen naar Wim zijn tentoonstelling in de Werkspoorkathedraal over de beuntjes oftewel gestolen zooi vanuit de fabriek indertijd. Heel interessant al waren sommige dingetjes beduidend beter gelukt dan andere.

Daarna gingen we naar de Chinees waar Olivia René een paar klappen gaf;



Aansluitend gingen Fleur en ik naar een feestje; Alice en Wim volgden na een uurtje. We hebben lekker gedanst, stiekem binnen gerookt (ín mijn tas), ik ben zowat gestikt en Alice zei dat ze een vorm van ‘Jules’ de la Tourette met dansen heeft. Ze danst als de vrouwelijke Mick Jagger dus dat klopte wel. Afijn, het was best leuk *^__^*


Zondags was het jaarlijkse eieren zoeken op de asw 573 met alle babies, Mack was de grote winnaar. Fleur wilde ‘s middags naar Kanaalzicht vanwege The Crazy Jam band en mama en ik offerden ons toen maar weeeeeer op. F had nog een klein katertje maar na twee biertjes waagde ze zich wederom op de dansvloer. 

Op de terugweg hebben we in Vianen bij Piet erg lekker gegeten en toen waren we weer homo sweet homo.

Broer

Mijn leven ziet er dus zo uit; Georgia baby is oervervelend en heeft straf. Ze mag niet alleen buiten spelen. Uiteraard snijd ik mezelf daar danig mee in mijn vingers want nu moet ik méé. (Morele druk aangezien het buitenspeel-dag is en de zon schijnt). Haar vriendinnen waren haar al komen ophalen maar ze mocht niet aangezien ik nog niet klaar was met stofzuigen en eten koken. Afijn, na een kwartier ik gris de lege flessen mee en zeg dat we langs de glasbak gaan. G zoeft al vooruit op haar hoverboard en ik hoor ‘hallo’! Dus, stom als ik ben, groet terug voordat ik kijk wie het is. Het bleek een voor mij onbekende man op een fiets. Hij sprong gelijk van zijn fiets en begon aan een stuk door tegen me te praten. Hij vroeg direct of alles goed ging met mijn familie en of ik zussen had. Hij kwam uit Algerije en woont al acht jaar hier, hij werkt in een restaurant maar heeft een schildersdiploma. Eigenlijk bestaat zijn leven uit het hélpen van andere mensen wat wel bleek toen hij mijn spullen wilde dragen en mijn rugzak dicht probeerde te ritsen (neen! Dat voorvak hoort open vanwege de t a n d j e s). Dit is tenminste wat ik ervan begreep want de man sprak in hiërogliefen. Hij rustte evenwel niet voordat ik zijn nummer opgeslagen had ‘voor als ik een schilder zocht’. En als klap op de vuurpijl vroeg hij of ik aan mijn moeder wil vragen of hij mijn broer mag worden! Dus mam, mag het?

Uiteraard waren Georgio’s vriendinnen al verschwunden en nu is ze kwaad op me.

Parma & Rome

Vrijdagavond zijn we vanuit Milano naar Parma gereden, om bij het hotel te komen reden we even door een dronken mensenmassa maar who cares, we zijn vlug gaan slapen. Nadat R. de volgende ochtend een ontbijtje voor ons geritseld had gingen we de stad in. Het was een heerlijke lentedag en er was genoeg te zien maar we kwamen om te eten, natuurlijk.


Torta fritta, Parmigiano Reggiano en Prosciutto en Marcello Lambrusco. Ja, allemaal met hoofdletter!

Na de lunch reden we door naar ons geliefde Rome. We hadden een dagje rust voordat W & T ons kwamen vermaken en boy is dat gelukt 😂

Deze foto heet ‘EAT!?’

Je gooit er wat wijn in maar dan heb je ook wat.

Vacanzione

We vertrokken vorige week donderdag bijtijds voor onze roadtrip maar waren na een half uurtje weer terug aangezien dhr. K. in de buurt van Mechelen ineens bedacht dat hij de strijkbout aan had laten staan. Wat ook zo was. 

Biergarten in Freiburg.


René studeert hier voor Marty Feldman. Ja, google dat maar even.

Het was erg gezellig bij Juju en company. Onze overtuigde mini-vegetariër (die Oh nee, ham! zei terwijl ze per ongeluk een Hamka’s-chipje at) werd bij de aanblik van zoveel schnitzels, currywurst en spek terstond flexitariër, in samenspraak met haar bff uiteraard. Voor Georgia ‘no-Bertah squad’ (ze eet geen varkensvlees omdat dat haar lievelingsdieren zijn, haar knuffel Bertah (ja, perse zo gespeld) voorop) lag het wat lastiger maar ze at zich manmoedig – en met veel smaak – een weg naar haar toetje.

De volgende morgen moesten we vroeg weg omdat we met Dylan zouden lunchen in Milaan. Hij had pauze van zijn school; hij volgt een opleiding leerbewerking, m.n. tassen en is in de race voor een job bij Valentino!!! Dus, fingers crossed. Heerlijk gegeten en sws leuk om Dylan weer te zien.


Foto: Bas Princen

Daarna naar de Prada fondazione (olv Rem Koolhaas) geweest vanwege de door mijn grote idool Wes Anderson ingerichte bar Luce. Was matig onder de indruk maar toen we daar toch waren hebben de rest van het museum ook bezocht; een vrij interessante mix van huh?!, dat kan ik ook en hee leuk! Eigenlijk vond ik de Domus Aurea het leukst – al dacht ik eerst dat hij geel was.


Kijk hoe leuk niemand dat vindt!

Vervolgens hadden we ‘in de vroege middag’ met Giuseppe en Maria afgesproken. Dit bleek om half zeven te zijn (dit in het kader Italiaans voor beginners) en ze hadden hun baby bij zich! Meet Milvia, zes weken oud en übercute!!!

PMJ

Gisteren werd ik onverwachts uitgenodigd om naar PMJ te gaan kijken. Ik dacht dat mijn collega een kaartje over had maar we bleken met een behoorlijk illuster gezelschap te gaan! Dat zorgde wel voor wat kledingstress maar hee, drie outfits en twee cava’s later was ik helemaal het mannetje. Reneetje bracht mij weg en zei toen hij me de auto uit duwde ‘Weet je nog dat ik jou twee weken geleden die clip liet zien, van die nieuwe liedjes in een oud jasje?’ Ja, heel vaag. Het was ‘s ochtends vroeg en veel te vrolijke muziek. R: ‘Je zei stom. En dat het nep is. Maar dat was Postmodern Jukebox dus daar ga je nu heen, dikke doei!’
Fijnnnn! Gelukkig kwam mijn lieve collega er al snel aan en konden we iets gaan drinken voor de voorstelling begon. Ik zag een paar leuke oude bekenden en ook iemand die ik wel ken, maar hij mij niet. Daar houd ik van, vooral als je al veel weet over iemand en eens op je gemak van dichtbij kunt bekijken hoe iemand doet en is. Misschien kan ik alsnog antropologe worden (ik oefen ook altijd in beschrijvingen van hoe iemand er uit ziet. Gewoon, voor als ik later aanwijzingen moet geven voor een daderprofiel ofzo. Nou ja, goed, het bleek al vlug tijd om naar het theater te gaan en na een heuse stoelendans waren we er allemaal klaar voor.
De zangers en muzikanten zijn heel erg goed en er is ook een tapdanser bij (daar word ik altijd zenuwachtig van maar verder vond iedereen dat geweldig, vooral de man schuin achter me die maar AU bleef roepen. Heel apart.) Overigens bleek wel dat ik liedjes over het algemeen puur op melodie herken en niet op tekst want het is me drie keer gebeurd dat ik het lied pas op het allerlaatst herkende.
Het was aan de ene kant een trip down memory lane, Sweet Child O’mine vond ik super. En Creep werd ook heel mooi uitgevoerd (soms wel met erg veel toegevoegde lettertjeeeehheeessss) maar Haley Reinhart (mooie naam voor een ridder vind ik) heeft echt stem als een klok. Als toegift werd Stacy’s mom nog gespeeld, ook een toppertje natuurlijk.
Ze bouwen echt wel een feestje op het podium, (al sliep er iemand in ons gezelschap dus mss ben ik de enige die dit vond) qua energie deed het me aan het improvisatietheater van Boom Chicago denken. De MC is Ariana Savalas, jajaja waar ken je die naam ook alweer van… ze is de dochter van Kojak!! Helaas had ik dat op het moment zelf niet als parate kennis – ze heeft ook beduidend meer haar. Zij deed ook een soort lap-lied, lapdance terwijl ze Pony van Ginuwine zong op een man die er als je het mij vraagt jaaaaaaren over gedaan had om uberhaupt verkering te krijgen en toen kreeg hij op het podium een lapdance die hij eigenlijk niet wilde.

Qua haar, makeup en kleding mogen de dames – die dit ongetwijfeld lezen – mij gerust bellen volgend jaar want daar was op zijn zachtst gezegd nog wat ruimte voor verbetering. Maar aan de andere kant, who cares, ze hadden duidelijk lol op het podium en doen allemaal iets wat ze heel goed kunnen. Dus wie ben ik dan om over een jurk met rokjes als mouwen te zeuren?
Achteraf zijn we nog iets gaan drinken in de Duifkens, altijd leuk en aangezien ik strategisch gezien goed zat, was dat erg gezellig en interesting.

 

Secret

Bij de nagellak van Essence staat ‘I’m new’ bij hun SECRET stories-lijn. Ik koos voor de kleur: 01 can you keep my secret? (Het antwoord is nee trouwens, ik ben heel slecht in het bewaren van geheimen maar ik oefen er op voor als ik gevraagd word om als geheim agent te werken). Goed, de kleur is een oud-roze maar dan iets donkerder. Soort pastelversie van bordeaux; gaat heel mooi samen. Blijkbaar val ik vaker voor deze tint want ik bleek een perfect matchend horloge én een ring te bezitten die er prima bij past.

Nou waren die gasten van Essence zo grappig om op het flesje te zetten dat er een geheime boodschap was. Dus uiteraard ben ik niet zo gek of ik ga met mijn gelakte nagels in het pikkedonker op de plee zitten want wellicht is glow in the dark het geheim – maar nee, toen er eindelijk zon was ben ik naar buiten gehold om mijn nagels op geheime glitter te inspecteren – helemaal niks, heb mijn tengels minutenlang onder de ijskoude kraan gehouden omdat ik dacht dat het geheim temperatuurgevoelige-van-kleur-veranderende-lak was. Nada! Uiteindelijk heb ik vanuit de krochten van the interwebs moeten vernemen wat het geheim is, je kunt het stickertje lostrekken en dan staat er ‘shhh… a girl is helpless only while her nailpolish is drying!’ Nou vráág ik je.


Goed, kleur is dus super, het geheim is kut en na twee dagen chipt de lak maar dat komt waarschijnlijk omdat ik te beroerd ben om een basislak te gebruiken.

Oh, ik ging de prijs even googlen – drie keer niks in ieder geval – en zie op hun website staan dat deze ‘nagellakjes met glossy finish zijn geïnspireerd op donkere bes-tinten’ – er is ook groen/grijze lak dus ik vraag me af welke verrotte bes dat in godsnaam is. Da’s het geheim! En de prijs ook want die kan ik niet vinden.

Bad influence

Vandaag vertrok ik te paard (stalen ros dan, hè) en kwam te voet weer terug; ik fietste me de klere om op tijd bij Olivia haar school te zijn voor onze lunch maar mevrouwtje kwam niet naar buiten waardoor ik onverwacht een uur vrij had. En wat doe je dan; je gaat shoppen. Of in ieder geval etalages kijken zoals dat zo mooi placht te heten. Uiteindelijk dus zoveel gekocht dat ik lopend terug moest, met de fiets aan mijn hand. Maar dat waren voornamelijk boodschappen.

Het probleem is, als ik niet kijk, weet ik niet wat ik mis. Maar als ik dat dus wel doe moet ik hele verlanglijsten opstellen met spullen die ik wil/wens/nodig heb.

1) Blake Seven partners in wine trui

2) Shu Uemura cleansing oil Takashi Murakami editie (als je denkt waar ken ik dat toch van; van samenwerkingen met Louis Vuitton sinds 2003. Murakami is o.a. verantwoordelijk voor de witte Speedy met gekleurde monogrammen erop. Just so you know)

3) Roche Bobois mah jong bank

4) gebreide roze/rode mohair shawl die ik bij Princess zag hangen

5) de halve zomercollectie van Maison Scotch – vooral de lurex bikini


En dat is dan alleen nog maar van vandaaaaaag. Er zit niks onder de 50 ballen bij. Staat me netjes, hè?

Het ergste is dat ik denk dat ik van alles zelf zou kunnen fabriceren als ik maar zou kunnen breien. Of überhaupt een naaimachine bezat. Heb mijn moeder wel eens proberen over te halen een vest voor me te breien dat ik gezien had (‘gewoon mammie, zo’n grof gebreid vest – is zo af!’) Maar toen begon ze ineens over pennen en nummers en welke wol het dan moest zijn dus toen was ik er alweer klaar mee. Toen ik als kind turnsters bezig zag tijdens de Olympische spelen dacht ik altijd dat ik dat ook wel kon. Ik turnde per slot van rekening al zeker 1,5 jaar op woensdagmiddag. Qua zelfoverschatting is het nooit helemaal goed gekomen; ik heb gehoord dat er allerlei influencers bestaan, die blijkbaar van alles bepalen en daar geld voor krijgen! Hallo, dat kan ik ook – ik weet sws altijd alles beter (vraag maar aan René of een willekeurig iemand die mij kent) en in geld ontvangen ben ik erg goed. Maar helaas vraagt niemand mij ooit iets dus heb ik nu besloten dat ik bad influencer ben. Geheim ook, secret bad influencer. Zo.

Ik heb dit vandaag gekocht – MAAR NIEMAND MAG DIT DUS NAKOPEN OF VOOR ZIJN VERJAARDAG VRAGEN!;


Barfly – Scotch & Soda. Mijn lievelings. Eigenlijk een herengeur volgens mij. Het ruikt helemaal niet naar verschraald bier en peuken, zoals de naam doet vermoeden maar juist heel erg lekker; kruidig, warm en toch fris. Als ik dit draag vertellen onbekenden me dat ik lekker ruik. Ook te delen met je geliefde aangezien het een unisexgeur is maar dat zou ik niet aanraden. Veelste gauw op dan *~__^*

Dus, niet naar de winkel, niet online shoppen. Verboten.

Jambers

Godsallejezus jongens, ik had het voor mekaar hoor, ik zat gewoon in Jambers zondag! Was wel allerslechtste aflevering aller tijden.

Maar goed, mijn babies zijn binnen en de zon schijnt, ik barst van de gezellige afspraken en er liggen nog twee leuke boeken op me te wachten. Misschien ga ik vanmiddag nog wel een nieuwe zonnebril kopen ook. Nu eerst lunch lunch lunch – ja ik heb honger, dan krijg je dat. Is net zoiets als boodschappen doen met een lege maag, dan kom je ook met drie keer zoveel thuis.

Mijn babies;

Northern Soul

De film Northern Soul draaide gisteren eenmalig in De Roma en aansluitend draaide DJ Beatbuster plaatjes. We gingen er met gezwinde spoed naartoe en jawel, na 16 rondjes vonden we een parkeerplaats voor de deur. In dezelfde tijd hadden we het makkelijk kunnen lopen maar okay. Het fijne aan De Roma is dat je gewoon met je drankje de zaal in mag want gezelligheid kent geen tijd en een biertje was bij mij geen overbodige luxe, qua gezelligheid.

De film was super; goeie muziek (duh), liefde, drugs, dans en een dooie. Wat wil je nog meer? Foute graffiti? Zit er ook in.
Daarna was het tijd om een beetje te dansen en nog wat biertjes te drinken. Eenmaal thuis bleek wel dat ik de halve avond met mijn gulp open gedanst heb, zo leuk was het nou.